Walden-pond

Vistrip Noorwegen, een verslag

 

Elk jaar ga ik samen met een stelletje gelijk gestemden voor een vistripje naar Noorwegen. Dit keer waren (lille) Hans, Marco, Siemon en Peter ook van de partij. De laatste zou slechts de helft van het tripje aanwezig zijn i.v.m. andere verplichtingen. Daarentegen was Peter ons wel een paar dagen vooruit gereisd. De overige vier man hebben er 5 dagen het zoute water van de westkust bevist en aansluitend 5 dagen de rivieren in het oosten van het land. Hieronder onze belevenissen.


De voorbereidingen van zo’n tripje zorgen altijd al voor veel voorpret. Een bestemming moet worden gezocht, de materialen moeten op opperste staat van paraatheid gebracht worden, een geschikte huurauto en accommodatie moet gereserveerd worden en stekken dienen, zo mogelijk, te worden geselecteerd. Hierover werd al bijkans een half jaar, vooral via facebook, met elkaar gecommuniceerd. Uiteraard moesten er ook de nodige streamers en vliegen worden gebonden. Kortom, voorpret is ook pret!
Vrijdag 22 juni vertrokken we met enige vertraging van Schiphol met bestemming Ålesund. Dat is een kleine twee uur vliegen. Inclusief het lange taxiën naar de Polderbaan. Een mooie vlucht die je tijdens het landen al doet kwijlen van de omgeving. Het vliegveldje Vigra stelt niet veel voor en je bent eigenlijk voor je het weet er alweer door de douane. De Ford Mondeo bleek keurig gereserveerd en daar paste al onze bagage zowaar in één keer in. Peter stond ons al op te wachten. Hij was ons immers al vooruit gegaan.

 

Al bij het aanvliegen zie je al de enorme ruimte in dit land. Deze foto laat zelfs een tamelijk dicht bevolkt gedeelte zien.

 

  

Het Air B&B huis overtrof onze verwachtingen. Voor iets meer dan 100 euro/nacht hadden we allemaal een eigen plekje. Peter laat zijn LOOP even fraai buigen op een topstek.

 

Onze eerste bestemming was een knoeperd van een huis op een uurtje rijden van Ålesund vandaan. Er moest slechts één veerpontje worden genomen om er te komen. Volgens onze traditie werden hier, alvorens over te varen, de eerste worpjes in het zoute gedaan. Om even vast zo’n ‘BONK’ van een aanbeet te voelen. En ook nu lukte dat, ondanks het ongunstige tij, weer wonderwel. Niet al te veel later betrokken we het enorme huis dat we via Air B&B hadden gevonden. Ieder een eigen slaapkamer, twee badkamers, een boothuis met boot en verder van alle gemakken voorzien. En dat voor een prijs waarvoor je op een camping een flinke hut huurt.

 

Vanuit het bootje werden weergaloze aanbeten en vangsten gescoord. Wat een fraaie rovers zijn die pollakken toch !

 

        

Maar ook vanaf één van de vele steigers werd gevangen.  De nieuwe lichting mob flies bracht zowel kleine als ook grote jongens op de kant.

 

Kort onder de kant tref je soms heel grote vissen aan. Peter weet dat ook heel goed en bevestigde deze stelling met een mooie bak.

 

 

Marco staat geconcentreerd te wachten op wat er komen gaat. Die steigers brengen je zomaar op water van meer dan 20 meter diep!

 

Hans liet wederom zien hoe het is om de dikste te vangen. Wie weet hoe groot Hans is weet ook hoe groot deze vis is.

 

 

's Avonds na het eten even een flinke borrel zodat je er de volgende dag weer stevig tegenaan kunt. Siemon heeft zojuist een mooie gehaakt.

 

  

We hadden niet te klagen over ons natje en droogje.


Het vissen in de fjorden hebben we eigenlijk op twee manieren beleefd. Zowel vanaf de kant als vanuit het bootje. Beide methodes waren succesvol. Wat dit jaar opviel, in vergelijking met andere jaren, was dat we wat minder vis vingen. Daarentegen waren de vissen die we vingen beduidend groter en zwaarder. En daar waren we natuurlijk zeer gelukkig mee. Clousers, garnalen, de MOB dropper en diverse andere creaties deden het uitstekend. Uiteraard werd er ook vis meegenomen om te eten. Pollak is een heerlijke vis. En verser dan dit kun je ze eenvoudig weg niet krijgen.

 

Je voelt je als vanzelf nietig in zo'n mooie omgeving. En laten daar nu net de zeeforellen actief zijn!

 

 

De 10 foots #6 deed z'n werk. Deze fraaie hengel hadden zowel Marco als ik mee deze trip. wat een vakmanschap van Ton Temming.

 

Naast het huis liep een bescheiden riviertje het fjord in. Bij de uitloop ervan, een schitterende plek, wemelde het van de zeeforel. Maar verderop hadden we ook zalm het water uit zien springen. Hier werd met succes gevist met de Black Francis, een vliegje dat het op dit brakke water vrijwel altijd goed doet. En niet alleen op deze specifieke spot. En werd zeeforel gevangen. Niet de hele grote die we hoopten maar wat een heerlijke visserij was dat! Af en toe kregen we het op de zelfde plek ook nog eens aan de stok met kabeljauw en pollak die ook eens kwamen kijken op deze relatief ondiepe stek. Zo vlogen de dagen om. Vissen, eten, een borrel en dan slapen. De volgende dag herhaalde zich het zelfde ritueel. Zonder gehaast maar wel met een scheef oogje naar het tij. Iedereen ving fraaie vissen. Zuur was het dat Marco, na een half uur drillen op wat naar alle waarschijnlijkheid een heilbot was, zijn #10 brak. De vis hebben we helaas nooit mogen zien. Maar heftig was het wel kan ik je zeggen.

 

 

Peter haakte af na onze zoutwaterbelevenissen. Met pijn in zijn hart natuurlijk. de bus, pont en het vleigtuig brachten hem terug naar de bewoonde wereld.

 

Wafels eten is in Noorwegen een onontkomelijk gebruik. Deze werden live voor ons door twee kloeke meiden uit Lesja gebakken.


Woensdag de 27e juni hebben we Peter op de bus gezet. Zijn vistrip zat er op en later die dag zou hij weer naar huis vliegen. De overige vier man vetrokken die zelfde dag nog naar het oosten des lands. En omdat het natuurlijk ook vakantie was kozen we voor een fraaie omweg. Zo konden we nog extra genieten van de weergaloos mooie natuur, de fraaie wegen en de lekkere wafels met room en jam. Ter hoogte van Dombås trokken we over het Rondane massief en belandde we in het bos en rivieren gebied waar we de volgende 5 dagen zouden verblijven.
We hadden er bewust voor gekozen om de Glomma dit jaar te mijden en ons geluk te gaan beproeven op de vele andere wateren in deze omgeving. Onze verblijfplaats, wederom een riant huis, was dan ook listig gekozen.

 

 

Na een kleine 300 kilometer oostwaarts te hebben gereden betrokken we onze tweede "villa'' . Hans en Riekje waren in de buurt en bezochten ons daar.

 

We arriveerden er in de middag en even later kwamen Hans W. en zijn lieve vrouw ons even opzoeken. Ze hebben een huis in de omgeving waar ze een groot deel van het jaar verblijven. Uiteraard hadden we ook nu weer verse (ingevroren) zeevis voor hen meegenomen. En omdat het weerzien zo gezellig was bleven ze een hapje mee eten die avond.
Hans W. begeleide ons de volgende dag naar wat heel fraaie plekken om te gaan vissen. De rivier kende we al wel van eerdere tripjes maar waar we nu terecht kwamen was regelrecht vliegvisparadijs te noemen. Een flink eind van de weg af midden in de waanzinnig fraaie natuur. Daarna verdween hans W. weer naar Skogli en mochten we de stekken zelf verder ontdekken.

 

Tja, en toen belandde we op dit soort stekken. Als je het alleen al aanschouwd ruik je als het ware de vis al.

 

 

Van hengeldruk is geen sprake. je staat er gewoon de hele dag in je eentje te vissen. Vlagzalm vooral. maar daar kwamen we voor!

 

Ook deze vis vergistte zich in een zwarte rukmug met een roze kuifje. De vlieg die ons dit keer heel veel vis opleverde.

 

 

De vlag van een vlagzalm is meestal roodachtig. Op dit water zit er dikwijls ook een fraai zweempje blauw in. Na afloop hingen de waadpakken uit te ademen aan het droogrek.

 

Marco pakte een mooie wilde bruine forel die in de eerste run zomaar 20 meter van de reel sjorde.

 

Man man wat een mooi water troffen we er. Heel anders dan de Glomma. Zelfs de kleur van het water is anders. Diverse mooie pools, sommige groot, anderen weer klein, troffen we er. En er bleek goed vis te zitten. Hoewel het vangen niet altijd even gemakkelijk ging. Op zich zit er meer uitdaging in om tot vangen te komen dan op de Glomma. Maar toch hebben we allemaal heerlijk vlagzalm gevangen. Marco kon zijn nieuwe #6 zelfs waardig inweiden op een prachtige en beresterke forel. Na zo’n dag over de keien struinen was je wel aardig moe. Maar in de stilte waar ons huis stond viel je telkens weer heerlijk in slaap. En zo verstreken de dagen in een prettige regelmaat van ontbijten, vissen, boodschappen halen, eten en slapen. Op een dagje met veel wind na troffen we ook nog eens met het weer. Ondanks dat we op ruim 700 meter boven zeeniveau verbleven was het ronduit zomers.

 

De plaat hierboven en de twee hieronder laten zien hoe veelzijdig het landschap in deze regio is. Een mooiere dwarsdoorsnede van Noorwegen is nauwelijks mogelijk.

 

Met het KLM city hopper boemeltje vlieg je dan na 10 dagen weergaloos genieten weer huiswaarts. Wat een anticlimax is het om weer op Schiphol te landen en de drukte in te stappen.

 

De 2e juli zat dit tripje er weer op voor ons vieren. Met een kop vol fijne herinneringen aan het vissen, de prima onderlinge verstandhouding van dit clubje kerels, de indrukken van dit telkens weer zo imponerende land, de rust en nog zoveel meer reden we die dag weer naar het vliegveld van Ålesund. Ook nu weer heel relaxed om nog even zoveel mogelijk te genieten. Zo stopten we hier en daar op blaartrekkend mooie plekken die niet in touristenfolders staan en deden we nog even wat boodschappen.
En dan sta je zomaar, paar uur later, op het drukke Schiphol. Je ziet daar in één oogopslag meer mensen dan dat we er de afgelopen 10 dagen bij elkaar hebben gezien. Dan weet je zeker dat het vistripje voorbij is. Maar ook dat het niet het laatste tripje zal zijn.

 

erikdenoorman

Prepareren

 

Een vistripje naar Noorwegen kan niet zonder goede voorbereiding. Iets wat menigeen onderschat. Gelukkig kunnen we, Hans, Siemon, Marco en ik, intussen buigen op een flinke dosis ervaring. Bij het inpakken van de bagage komt dat al van pas. Maar ook ruim tevoren is er veel overleg geweest over hoe en wat. Al was het alleen maar om de voorpret. Oh ja, ik had het over bagage. Maximaal 23 kilo. Weg laten wat niet nodig is scheelt een hoop ruimte en gewicht. Iets wat echt telt als je gaat vliegen. En we gaan vliegen.

 

Als het gaat zoals verwacht zal de KLM ons morgen, 22-6-2018, in minder dan twee uur neerzetten op het bescheiden vliegveldje Vigra bij Ålesund aan de westkust van Noorwegen. Een soort van culture shock. In twee uur vanuit het hectische Nederland op een Noors schiereilandje terecht komen waar de rest van de dag nauwelijks iets meer gebeurt. Via de provinciale weg rijden we dan met een huurauto in iets meer dan 1,5 uur naar onze eerste bestemming. Air B&B leverde ons een waanzinnig huis op. Ieder een eigen slaapkamer, een volledig ingericht huis pal aan de fjord, een boothuis met boot en buitenboordmotor voor iets meer dan €100,00/nacht (!). En als je dat deelt door het aantal deelnemers gaat het echt nergens meer over. Noorwegen duur ? Hoezo ?

 

 

 Op het zoutwatervissen hebben we ons terdege voorbereid. Hengels, lijnen en streamers zijn in opperste staat van paraatheid. Geen gekke bindsels. Nee gewoon goede clousers, wat garnalen en luttel ander spul. Van alles voldoende. Want verspelen aan rotsen, zeepokken, lantarenpalen ( hehe… foutje) kost soms meer dan je lief is. Ook een handig ‘Lucky’ fishfindertje gaat mee. Peter B., die wat beperkter in zijn tijd zat dit jaar is ons al vooruit gevlogen en tart ons momenteel met fraaie plaatjes. Hij zal t/m woensdag a.s. zich bij ons voegen. Bare hyggelig!

 

Tja en dan als Peter naar huis gaat vertrekken we met ons viertjes Oostwaarts om daar wat nieuwe en bekende rivieren te bezoeken. Opvallenderwijze zal de Glomma niet of nauwelijks in beeld komen. Er is zoveel meer dan die prachtige rivier. En veel grotere vlagzalmen.  Ook daar zijn preparaties voor getroffen. Marco heeft er zelfs een hengel voor laten bouwen door Ton T. Vliegendozen puilen uit, een diversiteit aan leaders vult de alle krochten van onze visvestjes, olie-tjes, vetjes, knippertjes…..enfin, je kent dat wel. Maar ook waadpak/stok/jas en dergelijke zijn piekfijn in orde. Wat je niet kunt voorbereiden is het weer. Maar de lange termijns weersverwachting doet ons vreselijk hoopvol stemmen.

 

 

 

 Maar dat niet alleen. Wat je niet hoeft voor te bereiden is het heerlijke mentaal leeglopen in een land waar stress alleen maar geldt voor die paar grote steden in dit onmetelijk grote land. Lekker geen deadlines, afspraken, telefoontjes, emails, werkdruk, enz. Gewoon in je outdoor kloffie met een reuze groot mes aan je riem geld pinnen zonder dat er iemand met z’n ogen knippert. In the middle of nowhere een warme hap te eten in een voor de rest zo goed als verlaten restaurantje dat al jaren succesvol gerund wordt door oma, moeder en dochter(s), de geneugten van een veerponttripje, inclusief het wachten op zo’n ding, te ervaren, frisse luchten in te snuiven die je thuis gewoonweg niet kent, ’s avonds tot wel diep in de nacht soms ouwenelen over van alles en nog wat met je fijnste vismaten en een goede slok, de telkens veranderende weersvoorspelling bekijken en in schatten, boodschappen doen in schier verlaten supermarkten, lekker eten koken, vuur stoken aan de rivier en koffie zetten met rivierwater, Een zeearend, eland, rendier, marter, bever, lemming of wat er anders op je pad komt spotten en nog heel veel meer van die dingen die zo’n vistripje onbetaalbaar mooi maken.

 

erikdenoorman

'Geheim wapen' inzetten

 

 

Als je gaat vliegen zit je natuurlijk aan een limiet voor wat betreft het gewicht aan bagage dat je kan meenemen. Of je moet er fors voor betalen. Een extra hengelkoker bijvoorbeeld telt al lekker aan. Zo is het meenemen van een professionele fishfinder met bijbehorende zware loodaccu geen optie. Natuurlijk kun je een boot met fishfinder huren. Maar vanaf de kant een stek checken op vis doen wij gewoon met ons geheime wapen. De lucky fishfinder! En die kan ook gewoon mee als je eens een klein motorbootje huren, een roeiboot of als je wil vanuit de belleyboat. Weegt geen drol, is voorzien van oplaadbare mini accu en niet groter dan een pakje shag.

 

Het is geen hightech ding natuurlijk. Dat kan ook niet voor pakweg 100 euro. Maar hij geeft keurig aan hoe diep het er is, waar de bodem obstakels kent, of er (grote of kleine) vis zit en hoe diep die zwemt en zelfs de temperatuur van het water. De mijne heeft twee sensoren, eentje aan een kabel. Die laat ik meestal thuis. En eentje in een varend ‘eitje’ dat je met een werphengeltje kunt werpen. Ik heb er zo’n klein telescopisch werphengeltje voor met een eenvoudige molen waar zeer sterke gevlochten lijn op zit. Het sonar signaal wordt tot op een afstand van wel 180 meter door gegeven. Het eitje kijkt tot 40 meter diep onder een hoek van 90 graden ( de vaste sensor gaat tot 60 meter onder een hoek van 45 graden). En daar alles wat dieper zit voor ons vliegvissers niet interessant is blijkt het eitje in de praktijk super functioneel.

 

Als we een nieuwe plek hebben gevonden laten we het eitje er even rondvaren. Geen vis? Snel naar elders. Zit er vis op door ons bereikbare diepte dan begint het ding te piepen. Geloof me dat we dat gepiep om sommige plekken, toen we vanuit een boot visten, maar snel hebben uitgezet. Zoveel vis kun je soms aantreffen met dit simpele instrumentje. Vis die je anders absoluut moeilijk(er) had kunnen vinden dan zonder de Lucky. Wat mij betreft een aanrader! En uiteraard kun je ‘m ook inzetten op diepe zandgaten aan de grote rivieren, forellenplassen enz. enz.

 


erikdenoorman

Bericht uit Koppang ( Noorwegen)

 


Inmiddels is de waterstand gezakt tot een acceptabel niveau om de hengels uit het stof te trekken en de eerste droge vliegjes op het glasheldere water te landen. En zo stond ik afgelopen zaterdag avond in een shirt met korte mouwen aan de oever van die prachtige Glomma terwijl een warm windje van ca. 26 graden over het water blies. Wat een genot.
Ik schreef eerder al dat het ijs wel voor wat veranderingen zou zorgen en dat bleek het geval te zijn. Op de eerste stek waar ik kwam lag altijd een klein eilandje op de kruising van twee stromen. Nou, dat was verdwenen. Het enige dat nog zichtbaar was waren de grote keien onder het eilandje die zo’n 30 meter verderop lagen. Naja, wat maakt het uit. Eilanden zat!
Onderweg was ook goed te zien wat de ijsgang had aangericht. Stukken oever waren verdwenen en alles vanaf de oever tot ca. 10 meter land inwaarts was platgewalst door het ijs. Wat een krachten.

 

 

Na een klein half uurtje diverse geultjes te hebben uitgevist zonder resultaat, besloot ik en stuk verder te lopen naar een plek op een eiland aan de hoofdstroom. Hier liggen al jaren een paar enorme keien in het water en de stromingen voor, rond en achter de keien zijn altijd goed voor een paar mooie vissen. Na een paar worpen was het raak en haakte ik m’n eerste vlagzalm van 2018. Hé wat fijn! Ze zitten er weer! En dat na al die ontberingen van een strenge winter, een meter ijs op de rivier, een enorme ijsgang met veel schade aan oevers en bomen en vervolgens nog twee weken met baggerwater als de sneeuw uit te bergen komt. Hoe is het mogelijk! Uiteindelijk ving ik in een paar uurtjes een stuk of 12 vlagzalmen tussen de 25 en 40 centimeter. En dat is voor de tijd van het jaar helemaal niet slecht!

 

  

Overigens was ik niet alleen op dat eiland want tijdens het wandelen kwam ik kakelverse eland sporen tegen. Zo vroeg in het jaar toch een reden om alert te zijn. Eland vrouwtjes kalven namelijk graag op een eiland in de rivier omdat dit zo lekker rustig is, maar een eland met kalf kan levensgevaarlijk zijn.

 

Al met al was het een succesvolle avond aan de Glomma! En vanaf nu zal het alleen maar beter worden. Langer licht, meer insecten dus meer actie op het water. Wat een mooi vooruitzicht!

Tot zover weer even!

Groet vanuit Koppang aan de Glomma,
Edward

Bericht uit Koppang aan de Glomma.

 


Na een lange, koude en vooral sneeuwrijke winter is de lente hier ook in aantocht. Dat gaat gepaard met mooie zonnige dagen waarbij het kwik overdag kan oplopen tot een graad of 15 maar 's nachts zomaar kan dalen tot -10. Al met al begint alles toch een beetje minder winters aan te voelen en smelt de sneeuw in de dalen als sneeuw voor de zon. :-)


Het gevolg daarvan is dat de Glomma en andere rivieren hier in de buurt meer water te verwerken krijgen en de dikke laag ijs die op de rivier ligt langaam aan in beweging komt. Meestal gaat dat allemaal geleidelijk aan maar er zijn van die jaren dat het niet helemaal volgens het boekje gaat. 2011 was zo'n jaar met een stevige ijsgang als gevolg. Zie Youtube https://youtu.be/SuPj2GOZc3c

Dit jaar staat echter niet in verhouding tot hetgeen we in 2011 hebben meegemaakt.

 

Op diverse plaatsen langs de Glomma is het ijs aan de wandel gegaan totdat het niet meer verder kon. Maar kruiend ijs is niet te stoppen. Het stapelt zich op tot op de bodem van de rivier en als er dan nog niet genoeg ruimte is gaat het de kant op. Staat jou huis dicht bij de rivier dan loop je dus het risico dat dit fout gaat. En enorme ijsophoping in de buurt van Hanestad zorgde ervoor dat vorige week zondag diverse mensen met behulp van helikopters van hun landje moesten worden geëvacueerd. Een aantal huizen is door de ijsmassa verplaatst en kunnen als verloren worden beschouwd.

 


Ook bij Koppang liep het ijs vast onder de Sundloen brug. Dat is dus precies voor onze camping. Op zichzelf niet zo heel erg maar door de enorme hoeveelheid ijs kon het water niet meer door de rivierbedding en zocht het een andere weg. Laten wij nou net een mooi grasveld aan de rivier hebben! Daar liep dus op een gegeven moment de rivier overheen. Geschatte diepte tussen de 60 en 80 cm... Daar gaat m'n gras, stroompalen en het rek met 6 kano's was mijn eerste gedachte.

 

 

Foto: Fredrik Hagen/NTB scanpix


Afgelopen donderdag kwam een groot deel van de ijsprop bij Hanestad los en ging stroomafwaarts richting Koppang. Daar kwam het om kwart voor 6 in de middag in aanvaring met de ijsprop bij de brug met als gevolgd dat deze ook in beweging kwam. Ik was toevallig bezig met het schoonmaken van de banken in de grilhut toen ik een enorm kabaal hoorde van brekend ijs en bomen die als luciferhoutjes omgingen. Het water op het grasveld steeg even maar toen de hele ijsmassa in beweging was liep het in no time van het veld. Met een enorm geraas strok de ijsmassa door de rivier en sleepte alles mee dat in de weg stond. Binnen een half uur was de hele ijsmassa vertrokken richting het zuiden. Wat overbleef was een zeiknat grasveld, 6 kano's vol met ijs op een rek, een paar natte stroomkasten, veel omver gemaaide bomen en een metershoge stapel van ijsschotsen langs de rivier.

Met m'n telefoon heb ik nog een filmpje kunnen maken: https://youtu.be/1ZP_vdp2rIM

 

 

Gisteren toch maar eens gaan kijken hoe het gras er nu uit ziet en het lijkt mee te vallen. Er zijn hier en daar wel wat kale plekken maar doordat de bodem nog bevroren was is het gras niet weggespoeld. Geluk bij een ongeluk. De bijgaande foto's zijn niet zo heel geweldig maar ik had de camera die ik gewoonlijk gebruik even niet bij de hand.


Ondanks het gevaar was het toch weer een spectaculaire belevenis. Een ding is zeker: de rivierbodem ziet er dit jaar toch weer heel anders uit dan vorig jaar. En dat maakt het weer extra leuk om te gaan vissen. Nieuwe pools ontdekken en tot de conclusie komen dat oude pools toch weer net even anders zijn!


Tot zover weer even!

 

Groet vanuit Koppang aan de Glomma,
Edward