Walden-pond

Minimalistisch?

 

Echt veel heb je eigenlijk niet nodig om wintervoorn te kunnen vangen. Wat sterk nylon, paar geschikte nimfjes en een goed zichtbare beetverklikker en je kunt al aan de bak. Een hengel en een reel+lijn had je waarschijnlijk al wel. Een klasse 2-3 of 4 uitrusting voldoet. Desnoods een #5. En deze set hoeft niet aan hoogstaande kwaliteit of specificatie eisen te voldoen. Als het in staat is een meter of 15 secuur recht vooruit te werpen, ook als het waait, kom je al een heel eind. Wat resteert is af laten zinken en binnen strippen.

Ik weet dat bovenstaande een beetje te kort door de bocht is. Want waarom is het dan zo dat je lang niet altijd goed vangt? Alles klopt toch? Wat zou ik soms willen dat dit waar was. Het bevissen van dikke voorn in een haven kent echter zoveel raadsels die ik, na vele jaren, heb gekwalificeerd als onoplosbaar. Of ik heb er een volslagen onwetenschappelijk oorzaak aan gegeven om mijn gemoedsrust te bevredigen. . En omdat die verklaring zo niet ter zake doend is laat ik die in onderstaande opsomming achterwege.

 

 

Soms wemelt het werkelijk van de vis en zie je dat ook. Dikke voorns flanken in het water en zijn enorm actief. Dat kunnen echt wel honderden vissen zijn. Het water is doorgaans helder en je kunt zien wat er gebeurt. Tot je verbijstering zie je dat de vissen de afzinkende nimfen gewoonweg ontwijken! Om gek van te worden

Een andere keer haak je op de eerste beste worp al een fraaie voorn. De worpen daarna is er geen teken van leven meer. Ook niet na verkassen en vele uren zwiepen tot aan het donker aan toe.

Of je vismaat die naast je staat, de zelfde setting onderlijn en nimfen heeft, vangt zich te pletter en jij pakt niks.

 

Ook apart is het om alleen maar mini baarsjes te haken terwijl links en rechts van de voorns als het ware om je oren vliegen.

De dagen dat de vaste stok vissers hun leefnetten nauwelijks uit het water kunnen tillen en jij zonder ook maar één aanbeetje verkleumd en gefrustreerd huiswaarts keert zijn ook  legio

Dikwijls ga je naar huis en moest je constateren dat het die dag niets was. Je denkt dat het aan het weer of zo lag en kunt daar mee leven. Eenmaal thuis. Lekker opgewarmd, de PC aangezet en de foto’s van dikke voorns, allemaal elders gevangen, vliegen je om de oren.

Dramatisch is het als je maar steeds de juiste nimf niet kan vinden. Ze negeren volstrekt wat je normaliter aanbiedt. Als je het geluk hebt een vangende nimf te vinden in de krochten van je vliegendoos dan blijk je er slechts eentje van bij je te hebben die je steevast verspeeld aan de bodem of anderszins. Uiteraard maak je er thuis snel een paar van bij. Maar die doen het never nooit meer!!!

 

En zo kan ik nog wel wat ervaringen bedenken. Het maakt enerzijds de visserij op wintervoorn nog steeds minimalistisch. Anderzijds zit het zo boordevol uitdagingen en raadsels dat ik gerust durf te beweren dat het een mooie, uitdagende en soms heel specialistische bezigheid is. Uniek in de wereld en zelfs uniek in ons eigen landje dus. Vandaag was het wat taai. Door veel zoeken heb ik toch mooie vis kunnen vinden en kwam ik in de dubbele cijfers terecht. Vismaat Willem dit keer niet. Die had een echte NO-day. Terwijl hij onlangs nog de sterren van de hemel stond te vangen! De weinige vissen die hij vandaag kon landen waren zwaar bevochten. En ja, toen hij een mooie had werd die bijna gepakt door een enorme snoek. De voorn had mazzel dachten we toen ie veilig in het schepnet gleed. Bij het terugzetten weer een mega kolk en een regen van neerdalende schubben. Net als Willem had ook deze voorn zijn dag niet. Gelukkig voor Willem komen er vast weer betere dagen aan!

  

erikdenoorman