Walden-pond

De zeeltsnoek

 

Het was twee weken geleden dat ik in de polder het water steeds zag opbollen. Op een rare manier. Ik was er aan het streameren op snoek en werd er nieuwsgierig van. Voorzichtig sloop ik naderbij en, dankzij mijn polaroid zonnebril werd ik getuige van een merkwaardig schouwspel. Een heel beste snoek zwom er rond met een heel beste zeelt dwars in de bek. De snoek zwart, de zeelt goudkleurig. Dat de snoek de zeelt als maaltijd had verkozen was gezien de omvang van die zeelt, zo rond de 45-50 cm. op zich al bijzonder. Waren de ogen van de snoek groter dan de maag? De snoek had er dus flink moeite mee maar gaf niet op. Wat ik nooit eerder had gezien was onthutsend te noemen. De snoek duwde de zeelt steeds tegen de kant aan in de hoop ‘m beter voor zijn (haar) keelgat te krijgen. Dat veroorzaakte die rare bewegingen in het water. Het bleef zich maar herhalen en als het weer eens niet lukte zwom de snoek een paar meter verder. Met zijn gouden buit nog steeds dwars in de bek. Dat schouwspel, in het heldere polderwater bleef zich voltrekken totdat beiden dieper in het water verdwenen en om een gegeven moment geheel uit het zicht verdwenen. Zo ook het opbollende water.

 

 

Ik vertelde bovenstaande aan Hans W. die mij, een dikke week later, vergezelde met een streamersessie op hetzelfde water. “Tussen hier en daar gebeurde het’ zei ik nog. Hans begon hier met werpen. Ik daar. Beiden niet echt in de vooronderstelling dat precies deze vis interesse zou tonen in onze bindsels.

 

En of het nu inderdaad die specifieke snoek was zullen we wel nooit echt zeker weten. Maar mijn wit/rode mangum streamer werd in slow motion vanuit de flank aangevallen. Een heel beste snoek zette zich in beweging. Ik riep Hans erbij en schatte de snoek in de 90 centimeter. Maar dat waardeerde ik op tijdens de dril. Dit kon wel eens een meter worden! De snoek verzette zich hevig en trok meerdere malen mijn #8 in een hoepel. Als de vis linksaf wilde dan ging ie dat. Zo ook rechtsaf. Meer smaken zijn er in een diepe polderwetering eenvoudig niet.

Hans worstelde met het schepnet, dat wilde maar niet uitschuiven. Ook had hij mijn camera in de hand. Ik concentreerde me op de enorme vis. Want dat wisten we alvast. Het moest haast wel een metersnoek zijn. En die zijn tamelijk zeldzaam in de polder. Ook zagen we dat de gehele streamer aan de buitenkant van de bek zat. Was de vis wel goed gehaakt?

 

Enfin, het gelukte ons de vis in het schepnet te krijgen. Twee maal zelfs. De eerste keer sprong ze er namelijk gewoon weer uit. Met krachtinspanning en door de jaren opgedane ervaring wist Hans de vis uiteindelijk bekwaam te landen. Wat een grove en zware snoek! En wat een mooi schubpatroon! Eenmaal aan de kant bracht het meetlint uitkomst. Een heel dikke meterdame. En het mooiste is dat we er beiden van konden genieten. Dus vanaf nu is de plek waar we deze vis vingen definitief verbonden met de zeeltsnoek.

 

erikdenoorman

Double date

 

Soms vallen dingen prachtig mooi samen. Ik had al een poos een afspraak staan met twee vliegvissers om eens met z’n drieën wat te ondernemen en wat skills bij te spijkeren. Tiago en Jan Piet.

Door omstandigheden was het daar nog niet van gekomen. Bovendien had ik het verzoek gekregen wat te roepen bij de terugkom dag van de voormalige beginnende vliegvissers van de NNVV op Baggelhuizen (Assen). Nou, die zaken bleken perfect met elkaar te matchen.

 

In alle vroegte ving ik aan met de toch wel fikse rit van Soest naar Assen. Met een thermosflesje koffie en het donkerbruine geluid van Johnny Cash verliep die rit over de A28 buitengewoon  voorspoedig en relaxed. Mooie luchten !

Maar goed ook. Want het ‘uit het werk’ etentje en de daaraan voorafgaande puzzel in een escape room van vrijdagavond zaten me nog in de koude kleren. Een personeelsuitje. Teambuilding zeg maar. Je moet er van houden. Ik zelf heb na 9 uur werken niet zoveel goesting vreemde raadsels op te lossen. En het eten was, in de continue met 80decibel gevulde ruimte, niet echt spannend te noemen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wederom koffie nadat ik mijn auto had geparkeerd bij het clubgebouw van de NNVV. Geserveerd door vriend en vismaat Henk H. (aka kermit). Het leven is soms zo zoet! Dan heb ik het nog geeneens over de later gepresenteerde keurslager gehaktballen!

De ex-beginnelingen stroomden binnen. Zo ook Tiago, één van de twee die ik de rest van de dag op sleeptouw zou nemen. De powerpoint presentatie om de beginners wat op weg te helpen naar gevorderden verliep prettig en werd, zo vernam ik, als nuttig en leuk ervaren. Altijd fijn te horen omdat er ook best wel wat werk in zit.

 

 

 

Wat later verscheen ook Jan Piet. Tiago, Jan Piet en ik zochten een plekje waar we rustig wat rustig aan een beetje konden knoeien met werpen. Nu ben ik beslist geen kei om een ander werpen aan te leren maar, tot mijn verbazing, werkte mijn prevelement over o.a. energieoverdracht wonderwel. Tiago wierp na enig oefenen een mooie rechte 15-20 meter lijn uit. Jan Piet beheerste dit al dus werd het tijd er een streamertje aan te knopen den de , onlangs uitgezette, regenbogen te gaan sarren.

 

En ook dat lukte, onder de stralende zon en absurde temperaturen, ook nog eens. NNVV blij, Tiago en Jan Piet blij, Ik blij. Kortom. Het was weer een fijne dag!

  

erikdenoorman

Op sleeptouw
 
 
Het is altijd leuk om af en toe een beginnende vliegvisser eens op sleeptouw te nemen. Zelf heb ik immers ook veel geleerd en ben ik op sleeptouw genomen door diverse andere vliegvissers. Zo herinner ik me nog dat ik als beginneling stond te pielen in de Glomma. Oh zeker, ik ving m’n visje zo af en toe wel maar er zat bepaald geen structuur in wat ik deed en mijn zelfvertrouwen was ver zoek. Het was Joop Burger, toenmalig voorzitter van de nog prille VNV, die op een dag naast me stond. Al had ik de beste man absoluut niet herkend op dat moment. Of eigenlijk was het andersom. Ik stond naast Joop. Maar dan een stuk dichter bij de kant. Met open mond sloeg ik gade hoe hij doelgericht de ene na de andere forse vlagzalm haakte.
 

Tot mijn verbazing stond hij op de zelfde camping als ik en had hij een auto met Nederlands kenteken. Dus de barrière om kennis te maken was snel geslecht. Joop liet me zijn bi en tricolore klinkhamers zien en vertelde hoe hij ermee viste. Ik moest de dag erop maar eens mee gaan. En zo kwam het dat ik leerde aanbeten te zien die ik eerder nooit opmerkte, mijn vlieg beduidend langer dragvrij kon laten driften en… veel en grote vlagzalmen ving.
 
 
 
 

Vandaag had ik het genoegen met Wilco R. te gaan vissen op snoek. Dat had hij in zijn half jaar durende vliegvisloopbaan nog nooit gedaan. Omdat hij (nog) niet over het juiste materiaal beschikte tuigde ik een lekker strakke #6 voor hem op met een dartel streamertje. We hadden afgesproken in een mooi poldergebied waar je doorgaans lekker kunt vangen. Elk jaar pak ik er wel snoek tegen de meter weg. Maar dat is pas later in het seizoen. Wilco moest uiteraard even wennen aan het werpen van een forse streamer maar pakte de draad (letterlijk en figuurlijk) snel op.
 
 
 
 
 
Best mooie vangsten voor zo'n nazomerdag. En geloof het of niet, de groots én de kleinste waren voor Wilco.
 

Zo’n eerste snoek op een streamer is prachtig natuurlijk. Vooral het zien en voelen van die aanbeet. Wilco haakte al rap een klein exemplaar. Maar dat was mooi om te zien hoe alles werkte. Later ving hij er nog eentje van tegen de 70 cm. Een mooi formaat poldersnoek waar je best trots op mag zijn. Het was pas later dat ik er ook nog een paar pakte. Maar dat gaf niets natuurlijk. Als je iemand op sleeptouw neemt wil je ook dat hij vangt. De streamer waarop het allemaal gebeurde kreeg hij mee naar huis. Spoedig verwacht ik hem aan de waterkant met zijn eigen hengel en zo.
 
 
Neem ook eens iemand op sleeptouw!
 
 

erikdenoorman
Blauw
 
 
Het is alweer heel wat jaartjes geleden dat ik Jos van Z. had uitgenodigd om eens een keertje mee te gaan snoeken. In het Valleikanaal om precies te zijn. Daar viel immers altijd wel een snoek te vangen. Meestal tussen de 50 en 70 cm. Zelden groter dan 80 cm.  Mooie snoeken die voor genoeg plezier zorgde. Jos was toen een prille beginner en had alleen nog maar een #6 hengel. Maar, zo had ik hem verzekerd, dáár zou het ook mee moeten lukken. Jos was ook nog maar net begonnen met binden. 
 
  
 
Trots was hij op wat zijn eerste 'snoekstreamer' was geworden. Met alle respect: Een buitengewoon bindgedrocht. Maar ook mijn eerste snoekstreamers zagen er niet uit. En ik weet al lang dat zoals wij naar streamers kijken niet overeen komt met hoe een snoek dat doet. Wel had ik moeite met de gekozen kleurstelling. Die was overwegend blauw. Een kleur die ik om duistere redenen helemaal niet zag zitten voor snoek. Ik had dan ook nooit eerder iets met blauw gebonden voor de snoek. Maar ach, ik had heus nog wel een vangende streamer voor Jos. Want die dag moest hij zijn eerste snoek gaan vangen vonden we beiden.
 

Bij het water aangekomen was alles anders dan ik me had voorgesteld. Het water was koffiekleurig en had geen centimeter doorzicht. Bovendien stroomde het als een gek. Absoluut niet ideaal. Ik twijfelde er niet eens aan dat we die dag geen vis zouden gaan haken. En ja, laat Jos dan gewoon maar zijn eigen blauwe streamer er aan knopen.
 
 
 
Jos vond het allemaal schitterend en stripte telkens vol verwachting zijn blauwe bindsel binnen. Ondertussen babbelden we wat over van alles en nog wat. En Jos lette daarom niet echt goed op want al babbelend zag ik tot mijn stomme verbazing een enorme boeggolf achter zijn streamer verschijnen. 
 
“Zag je dat”! riep ik.
 
Jos zag niks.
 
Werp nog eens strak onder de kant dan”!
 
Met een enorme dreun dook een beste snoek op het blauwe gevaar dat Jos langs de kant stripte. Een prachtige dril op het #6-je volgde.  Jos hield het hoofd koel en wist na verloop van tijd de vis in beeld te brengen. Een negentiger? Of….. Nou, om een lang verhaal kort te maken. Precies 1.00 m. en baggervet. En dat onder dergelijke omstandigheden en op een blauwe streamer. Ik was helemaal om. Blauw werkt dus (ook).  En eerlijk is eerlijk. Tot op de dag van vandaag heb ik op het Valleikanaal nog steeds geen metersnoek gepakt. Anderen die later met mij mee gingen wel dus………
 
 
Zo ben je aan de weet gekomen hoe ik het vertrouwen heb gekregen in het toepassen van blauw in mijn huidige streamer collectie. Eentje die het verrekte goed doet in polders met een kleibodem en grauw water is deze. Deels natuurlijk materiaal, deels synthetisch. The best of both worlds. Om ‘m na te binden kun je de stap voor stap foto’s hieronder eens raadplegen. Echt moeilijk is ie niet. Maar vangen doet ie wel.
 
 
 
Zet op een geschikte haak (dit is een Partridge predator) een dubbele witte zonkerstrip. Maar daarna van cactuschenille een lijfje op ongeveer 1/2 van de haaksteel.
 
 
Bind achter het lijfje blauwe bucktail rond de haaksteel zodat de haren mooie wijd gaan staan. Op de helft van het resterende stuk haaksteel weer cactuschenille zetten.
 
 
Wederom, nu wat langere haren, bucktail opzetten. Hierna, aan de bovenkant wat blauwe synthetische fibers aanbrengen. Dit is synthetic wave fiber.
 
 
Boven op de synthetische fibers wat glitter opzetten. Vervolgens plak je op de afbindknoop aan weerkanten een (rood) oogje. Zet het kopje dan in de epoxy.
 
Maar er gerust een paar. Niets is ergens als je een goed vangende streamer hebt die je vervolgens verspeeld aan een onderwater object of dergelijke en je hebt geen reserve exemplaar voor handen. Succes met binden en... vangen van mooie snoeken op blauw.
 
 
erikdenoorman

Pielen aan de Waal

Ik wil ’s zomers nog weleens in de auto stappen en naar de Waal rijden. Meestal wel goed voor wat roofblei of winde. En omdat het eindelijk niet meer zo heet was besloot ik dit vanmorgen te doen, Dus sukkelde ik rond 7.00 naar mijn stekken aan de Waal. Ergens tussen Zaltbommel en Zuilichem. Daar tref je namelijk een tamelijk gevarieerd aanbod aan stekken. Op de eerste stek, een paar mooie strekdammen waar de duwbakken zowat binnen werpbereik komen langs varen was geen leven te zien of te voelen. Normaliter zie je hier altijd wel wat aan de oppervlakte of klapt er hier of daar een roofblei. Niets dus. Wat wel opviel was dat het water op de waal bepaald laag stond. Maar dat verbaasde me uiteraard niets.


Op de tweede stek was het warempel druk. Een of andere wandeltocht leek er te starten. In de verte zag ik een vliegvisser staan op een stukje water dat parallel met de rivier loopt. Ook zag ik wat azende vis. Kleintjes. Maar toch! De vliegvisser keerde echter huiswaarts en even later spraken we elkaar. Het was bar slecht gesteld met zowel de roofblei als winde vangsten. Al weken. Zo liet hij me weten. Maar er zou wel wat klein spul te vangen zijn op nimfjes. Lekker pielen dus!

 

Met die lage waterstand stuw het zeewater kilometers ver land inwaarts op. Zo was deze krab (en nog meerdere exemplaren) uiteindelijk toch in te zoet water terecht gekomen.

 

Een fraaie stek die zelfs haast buitenlands oogt!

 

 

En dat heb ik dan ook maar gedaan. In de zon, met een fris windje in de rug, stripte ik keer op keer mijn gifgroene nimfje binnen op mijn dierbare “Dutch Delight”. Een echte Ben Pont. Kenners weten wel wat ik bedoel. Gemaakt om mee te nimfen destijds. En dat is alweer een hele poos gelden. En wat die andere vliegvisser zei klopte als een bus. Geen enkele grote vis gevangen. Wel massa’s baby windes, baarsjes en roofbleitjes. Ik hoefde me dus beslist niet te vervelen. Ondertussen lekker mijmeren of van alles en nog wat. Geloof me. Ik heb me prima vermaakt!

 

erikdenoorman